Sala Jadalna (Pokój Stołowy, Sala Arabesek)

To największe i najbardziej reprezentacyjne wnętrze Białego Domku. Sala Jadalna była centrum willi, miejscem, w którym Stanisław August spotykał się z rodziną i bliskimi mu gośćmi. Jej ściany zdobią dekoracje malarskie, przedstawiające tzw. groteski. Namalował je w 1777 r. Jan Bogumił Plersch - to przykład najwcześniejszej dekoracji tego typu we wnętrzu klasycystycznej rezydencji w Polsce.

Groteski ukazują rozmaite postaci. Wśród nich symbole Czterech Kontynentów (słoń symbolizuje Afrykę, wielbłąd - Azję, struś - Amerykę, koń - Europę), Czterech Żywiołów, Czterech Pór Dnia oraz Znaki Zodiaku. Malowidła te przedstawiają symboliczny obraz świata i istniejącego w nim porządku.

Plersch wzorował się na renesansowych malowidłach Rafaela w Loggiach Watykańskich. A ten z kolei podpatrywał twórców ze starożytnego Rzymu. Tego typu dekoracje były bardzo popularne w 2. połowie XVIII w. Zdobiły m. in. buduar francuskiej królowej Marii Antoniny w Fontainebleau czy Salone d'Ingresso w Villa Borghese w Rzymie.

W zachodniej ścianie Sali znajduje się z kolei nisza, zdobiona przez malowidła naśladujące wnętrze altany ogrodowej. Stoi w niej posąg Wenus Anadyomene, czyli "wychodzącej z wody". To rzymska replika z początku II w., kupiona dla króla w Rzymie przez André Le Bruna. Posąg w czasie II wojny światowej stracił prawą dłoń, którą od góry Wenus ujmowała swoje długie włosy. Rzeźba nie ma też lewej ręki (od ramienia). Prawdopodobnie to właśnie ten posąg Wenus, bogini miłości, był najważniejszym elementem symbolicznym w dekoracji willi.