Ogrody Łazienkowskie: codziennie od świtu do zmierzchu
Pałac na Wyspie: poniedziałek: 11-16; wtorek, środa, niedziela: 9-18; czwartek, piatek, sobota: 9-20
Pozostałe obiekty zabytkowe: poniedziałek: 11-16
od wtorku do niedzieli: 9-18
Pałac wzniesiono w stylu wczesnego klasycyzmu według projektu Dominika Merliniego. Zbudowany na planie kwadratu powiększony został o boczne pawilony (piętrowe wieżyczki) połączone z korpusem głównym ćwierćkolistymi łącznikami. Od frontu widoczna jest nisza z rzeźbami Zefira i Flory Jakuba Monaldiego ozdobiona medalionem z inicjałem bratanka króla, księcia Józefa Poniatowskiego – właściciela Pałacu od ok. 1779 r. W XVIII stuleciu mieszkali tu m.in.: matka księcia Józefa, Teresa z Kinskych Poniatowska, generał Andrzej Mokronowski i szambelan Franciszek Ksawery Woyna.
Do naszych czasów Pałac przetrwał w stanie niemal niezmienionym, a jego wnętrza zachowały w większości oryginalną dekorację malarską – XVIII-wieczne polichromie z motywem płyciny i elementów dawnego uzbrojenia, wykonane przez czeskiego malarza Antoniego Herliczkę (sień i klatka schodowa). W jadalni na parterze oglądać możemy weduty miast włoskich, czyli Widok Zamku i Mostu Św. Anioła w Rzymie, Casino Piusa VI w Watykanie oraz dwa Widoki placu Św. Marka w Wenecji stworzone w 1778 r. w technice al secco przez Jana Bogumiła Plerscha. W łazience na parterze podziwiać możemy plafon tegoż artysty – Zefir i Flora (obok rezydencji w Wilanowie to jedyne takie malowidło z k. XVIII w. w Warszawie). I wreszcie w Pokoju Krajobrazowym zachowało się osiem fantazyjnych widoków z antycznymi ruinami na tle malowniczego krajobrazu ze sztafażem autorstwa Herliczki.
Na wystrój Pałacu składają się również obrazy, rzeźby, meble i obiekty rzemiosła artystycznego pochodzące w większości z k. XVIII i pocz. XIX stulecia. Na specjalną uwagę zasługuje francuska damska biblioteczka podróżna z końca XVIII w., zawierająca 210 miniaturowych woluminów oprawnych w skórę (trzon księgozbioru stanowi seria Bibliothèque Universelle des Dames wychodząca w Paryżu w l. 1785-1792). Równie unikatowy jest XVIII-wieczny, pięciooktawowy fortepian, tzw. piano carré wyprodukowany przez Adama Beyera w londyńskim Soho w 1790 r. (instrument ten zrewolucjonizował rynek fortepianowy epoki).
W sypialni na pierwszym piętrze, poświęconej pamięci księcia Józefa Poniatowskiego, wiszą m.in. pastelowe portrety rodziców księcia, Teresy z Kinskych i Andrzeja Poniatowskich, wykonane przez Louisa Marteau. Wśród obrazów dekorujących Pokój Konferencyjny znajdują się prace: Jana van Goyen Port, Jana van der Meer Chłopiec jedzący strączki i Chłopiec pijący wino, Bonaventury Peetersa Niespokojne morze oraz płótno caravaggionisty włoskiego z XVI/XVII wieku, Antiveduto Grammatica Maria upominająca swoją siostrę Marię i pochodzący z królewskiej Galerii Portret lorda Pembroke autorstwa naśladowcy Anthona van Dycka, Portret Stanisława Augusta w mundurze generalskim pędzla Marcella Bacciarellego z udziałem warsztatu.
W XIX w. urządzone były tu mieszkania dla generałów stacjonujących w okolicy pułków rosyjskich. W okresie międzywojennym w Pałacu Myślewickim rezydowali wysocy urzędnicy państwowi – generał Bolesław Wieniawa-Długoszowski i wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski. W l. 1946-1980 urządzono pokoje dla gości Urzędu Rady Ministrów (m.in. zatrzymywali się tutaj – premier Indii Indira Ghandi i wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Richard Nixon). Między 1958 a 1972 r. w budynku odbywały się rozmowy chińsko-amerykańskie.