Amfiteatr, usytuowany nad brzegiem południowego stawu w swej architekturze łączy motyw antycznych ruin z funkcją teatru w otwartej przestrzeni.

Inspiracją dla drezdeńskiego architekta - Jana Chrystiana Kamsetzera były rozpowszechnione w Europie wzorniki ilustrujące odkrycia w Herkulanum, a także ruiny Forum Romanum.  Amfiteatr obliczony na wielkie widowiska dla blisko 1000 widzów otwarty został 7 września 1791 r., w rocznicę elekcji Stanisawa Augusta.

Amfiteatr to kamienna widownia na planie półkola połączona ze sceną za pomocą kanału wodnego. Scenę z trzech stron otacza stylizowana na zniszczoną upływem czasu kompozycja typowych elementów rzymskiej architektury, będąca piękną oprawą dla wystawianych w teatrze baletów, często opartych na motywach mitologicznych. Bramą z lewej strony  wchodzili na scenę podpływający w łodziach aktorzy. Tego typu stała scenografia stwarzała widzom iluzję przebywania w Grecji lub Włoszech i wpisywała się w panującą w Europie modę na wykorzystywanie w architekturze elementów starożytnych ruin.

 

Za czasów Stanisława Augusta attykę widowni Amfiteatru zdobiło szesnaście posągów wybitnych dramaturgów. Zrobione były jednak z niszczejącego z upływem czasu materiału. Dlatego w latach 20. XX wieku usunięto je i dziś ich miejsce zajęło osiem rzeźb poetów autorstwa Stanisława Jakubowskiego. Sprawiają wrażenie, jakby wspólnie z widzami oglądali przedstawienie z ostatniego rzędu.

przejdź do pełnej mapy