Salon Pamiątek Ignacego Jana Paderewskiego

Mówiono o Ignacym Janie Paderewskim, jeszcze w czasach mu współczesnych, że był podwójnym bohaterem: sztuki i ojczyzny. Jako artysta potrafił swoją sztuką i siłą swojego talentu zachwycać oraz porywać największe audytoria. Dzięki temu mógł utorować sobie drogę do świata polityki i w efekcie uczynić wiele dobrego dla ojczyzny, którą wielbił, szanował, i której służył ponad wszystko. Gdy podjął się misji politycznej, chcąc działać na rzecz pokoju i odzyskania przez Polskę niepodległości, wielcy tego świata, z pełnym szacunkiem dla tego męża stanu, mówili o nim, że żaden kraj nie mógłby życzyć sobie lepszego obrońcy. W odezwie do Polonii amerykańskiej pisał: "Myśl o Polsce wielkiej i silnej, wolnej i niepodległej była i jest treścią mego istnienia, urzeczywistnienie jej było i jest jedynym celem mego życia".

W Podchorążówce znajduje się Salon Pamiątek Ignacego Jana Paderewskiego poświęcony wybitnemu pianiście, politykowi i polskiemu premierowi. Każdy ze zwiedzających może tam z bliska obejrzeć fortepian gabinetowy z 1867 r. Instrument, który trafił do Paderewskiego w 1919 r., znajdował się w apartamencie mistrza w hotelu Bristol. Ciekawostką jest, że w 1932 r. fortepian został podarowany przez Paderewskiego płk. Józefowi Beckowi, z okazji jego nominacji na ministra spraw zagranicznych RP.

Godziny otwarcia

poniedziałek: 10.00-14.00
wtorek - niedziela: 10.00-18.00

Ignacy Jan Paderewski (1860-1941)

Urodził się 6 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu w rodzinie administratora majątków ziemskich. W 1872 r. rozpoczął studia w Instytucie Muzycznym w Warszawie, następnie kontynuował naukę w Berlinie, a potem kunszt pianistyczny doskonalił w Wiedniu. W tym czasie również komponował. W 1888 r. zagrał serię koncertów w paryskiej Salle Erard, które zapoczątkowały jego błyskotliwą karierę pianisty. Trzy lata później odniósł wielki sukces podczas tournee w Stanach Zjednoczonych. Odtąd występował prawie we wszystkich krajach Europy i obu Ameryk, a także w Afryce i Australii. Uważany był za jednego z największych pianistów swojej epoki.

Podczas I wojny światowej, wykorzystując liczne znajomości w świecie polityki, Paderewski wspierał dążenia Polski do odzyskania niepodległości. 28 czerwca 1919 r., jako premier i minister spraw zagranicznych, stanął razem z Romanem Dmowskim na czele delegacji polskiej na konferencję pokojową w Paryżu i podpisał - w imieniu Polski - traktat wersalski. Z funkcji premiera ustąpił 9 grudnia 1919 r. W styczniu 1920 r. wyjechał do Szwajcarii.

W czasie II wojny światowej znów szukał pomocy dla Polski m.in. w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Pochowano go na cmentarzu wojskowym Arlington w Waszyngtonie. W 1992 r. jego prochy zostały sprowadzone do Polski i złożone w archikatedrze św. Jana w Warszawie.

Wielka Oficyna

Pod koniec XVII wieku w miejscu, w miejscu gdzie dziś znajduje się Wielka Oficyna (Podchorążówka), stał mniejszy budynek. Pełnił funkcje kuchni, w której przygotowywano potrawy dla mieszkańców Łazienki Stanisława Herakliusza Lubomirskiego. Za czasów Stanisława Augusta znacznie go powiększono (według projektu Domenico Merliniego) i nazwano Wielką Oficyną. Jednopiętrowy budynek na planie prostokątnej podkowy z zewnątrz był surowy i prosty, co wynikało z podrzędnej wobec Pałacu na Wyspie funkcji.

W Wielkiej Oficynie oprócz kuchni, spiżarni i piwnicy na trunki były też pokoje mieszkalne. Kilka zajmowała Elżbieta Grabowska, wieloletnia przyjaciółka króla, mieszkały tu osoby z dworu Stanisława Augusta: generał major Arnold Byszewski, podczaszy Antoni Luciński, kuchmistrz Paweł Tremo, kamerdyner i szatny królewski Ludwik Brunet oraz paziowie Stanisława Augusta. 

Do wybuchu I wojny światowej kuchnia połączona była z Pałacem na Wyspie drewnianym korytarzem krytym dachem i wyłożonym marmurową posadzką.

Podchorążówka

W 1822 r. Wielką Oficynę przekazano Szkole Podchorążych Piechoty. Od niej pochodzi obecnie funkcjonująca nazwa budynku - Podchorążówka.

Piotr Wysocki (1797-1875)

Kształcił się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, w której w 1828 r. został wykładowcą. Był instruktorem piechoty, jednak uczył nie tylko wiedzy o wojskowości. Założył tajny związek patriotyczny nazwany Sprzysiężeniem Wysockiego. Po rozpoczęciu powstania został mianowany kapitanem i adiutantem naczelnego wodza Michała Radziwiłła. Brał udział w wielu bitwach powstania i dosłużył się rangi pułkownika. W 1831 r. dostał się do niewoli rosyjskiej i został skazany na Sybir. Po upływie ćwierć wieku dzięki amnestii wrócił do Polski w 1857 r. i zamieszkał w Warce. Jego popiersie znajduje się w ogrodach łazienkowskich, w pobliżu Podchorążówki.

przejdź do pełnej mapy