Amfiteatr, usytuowany nad brzegiem Stawu Południowego, łączy w swej architekturze motyw antycznych ruin z funkcją teatru w otwartej przestrzeni.

Inspiracją dla Jana Chrystiana Kamsetzera, drezdeńskiego architekta, były rozpowszechnione w Europie wzorniki ilustrujące odkrycia w Herkulanum, a także ruiny Forum Romanum. Amfiteatr obliczony na wielkie widowiska dla blisko tysiąca widzów otwarty został 7 września 1791 r., w rocznicę elekcji Stanisława Augusta.

Amfiteatr to kamienna widownia na planie półkola, połączona ze sceną za pomocą kanału wodnego. Scenę z trzech stron otacza stylizowana na zniszczoną upływem czasu kompozycja typowych elementów rzymskiej architektury, która stanowiła piękną oprawą dla wystawianych w teatrze baletów, często opartych na motywach mitologicznych. Bramą z lewej strony wchodzili na scenę podpływający w łodziach aktorzy. Tego typu stała scenografia stwarzała widzom iluzję przebywania w Grecji lub we Włoszech i wpisywała się w panującą w Europie modę na wykorzystywanie w architekturze elementów starożytnych ruin.

 

Za czasów Stanisława Augusta attykę widowni Amfiteatru zdobiło szesnaście posągów wybitnych dramaturgów. Zrobione były jednak z niszczejącego z upływem czasu materiału. Dlatego w latach 20. XX wieku usunięto je i dziś ich miejsce zajęło osiem rzeźb poetów autorstwa Stanisława Jakubowskiego. Sprawiają wrażenie, jakby wspólnie z widzami oglądali przedstawienie z ostatniego rzędu.

przejdź do pełnej mapy